Bojan Tončić: Patrijarh i Vulin – mrtva trka

Kontinuitet propalog militantnog odmetništva: Miroslav Gavrilović, dostojan naslednik krvoločnih mantijaša iz devedesetih

Kontinuitet propalog militantnog odmetništva: Miroslav Gavrilović, dostojan naslednik krvoločnih mantijaša iz devedesetih

Photo: TANJUG

 

Idi u Hrvatsku, lupetaj i mrzi

Ta crkvotina ruga se civilizacijskim namerama, inauguriše mračnjaštvo u državne pore, prerasta obredno iživljavanje, bestijalno pljačkajući građane ozbiljno napadnute države i njenih ugroženih institucija

Još jednim falsifikatorskim i primitivnim nastupom, ovoga puta na obeležavanju 400. godišnjice Bogoslovije u manastiru Krka, patrijarh srpski Irinej primakao se državnom bahaćenju ministra Aleksandra Vulina po Hrvatskoj, negujući mirnodopski kontinuitet propalog militantnog odmetništva, koje se, zakonomerno, pretvara u samosažaljenje i snevanje povratka na stare granice. “Naš narod je puno puta bežao, ali se i vraćao ovamo. To se dogodilo i u naše vreme i zla koja su se dogodila su veća, jer se to dogodilo u hrišćanskom narodu koji je mnogo godina imao iste crkve, i dogodilo se da su se braća podelila i toliko zla nanijela jedni drugima. Zlo su činili nama susedi i mi njima, ali mi u mnogo manjoj mjeri. Moramo oprostiti za zlo koje su nama činili, ali i moliti da nama oproste za ono koje su poneki od nas činili“, prozborio je Irinej.

Falsifikovanje istorijskih činjenica: Irinej, “bogougodni” lažov

Photo: Tanjug/Dragan Stanković

Sažimajući gotovo sva opšta mesta laži srpske propagande, o ćosićevskoj nesreći koja podeli braću i nanese im zlo, dođe Miroslav Gavrilović i do Srba koji su, navodno, pretrpeli veće žrtve, Srba što ih malo više poklaše susedi, nego oni po komšiluku. Jesu i Srbi Hrvate, ali poneki ponekog. Agresija Srbije na Hrvatsku – naravno da nije reč tek o pohodu dirigovanih domicilnih odmetnika, nego, pre svega, o invaziji iz Beograda (ko da zaboravi cveće ispred tenkovskih gusenica) – se, eto, dogodila. Kao da Irinej parafrazira tobož “građanskog” srbijanskog političara Gorana Svilanovića: “Na istoričarima je da objasne zašto se dogodilo to što se dogodilo, a na političarima je da učine korak ka pomirenju, što neće biti lako i za to će biti potrebne godine“ (“Danas”, “Feral tribune”, decembar 2001) – svašta li je ovdašnjim javnim prostorom prodefilovalo.

Mi koljemo kad se mora, ali oni još i više: Vulin i Irinej, saglasni u mržnji

Photo: TANJUG

Gotovo ničeg u Irinejevom mrmoljenju nema što Danilo Kiš nije secirao još 1974. (intervju “Idejama”, autor Boro Krivokapić), govoreći o nacionalizmu kao totalitarnoj ideologiji: “Nacionalizam je, dakle, prevashodno negativitet, nacionalizam je negativna kategorija duha, jer nacionalizam živi na poricanju i od poricanja. Mi nismo ono što su oni. Mi smo pozitivan pol, oni negativan. Naše vrednosti, nacionalne, nacionalističke, imaju funkciju tek u odnosu na nacionalizam onih drugih: mi jesmo nacionalisti, ali oni su to još i više; mi koljemo (kad se mora), ali oni još i više (podvukao B.T.); mi smo pijanci, oni alkoholičari; naša istorija je ispravna samo u odnosu na njihovu, naš je jezik čist samo u odnosu na njihov. Nacionalizam živi od relativizma. Ne postoje opšte vrednosti, estetičke, etičke itd. Postoje samo relativne. I u tom smislu, u prvom redu, nacionalizam jeste nazadnjaštvo”.

Pretočene u nacionalni program iz Knez Mihailove 35 (SANU) i operacionalizovane kroz forumsko – debeovske avanture ključnih protagonista, danas mrtvih, ili prvostepeno nevinih (Slobodan Milošević, Jovica Stanišić, Franko Simatović, Željko Ražnatović), nacionalističke ideje dobijaju i mantijaški blagoslov, u vidu matre: „Srbi ne mogu da žive sa Hrvatima ni u kakvoj državi. Ni u kakvoj Hrvatskoj.” (Patrijarh Pavle u pismu lordu Karingtonu 1991).

Srbija danas živi ratni, osvajački kontinuitet, bez obzira na stepen primitivnosti njegovih pojavnih oblika; živi laž, jer nikom nije zasmetalo to što se u njeno ime govore nebuloze u susedstvu, grubi falsifikat u nekrofilnom mantijaškom knjigovodstvu kostiju, prevaru nalik računici o stanju crkvene riznice.

U službi Nečastivog: Patrijarh Pavle, svetac koji leži

Photo: FoNet/Aleksandar Levajković

To nije politika pomirenja, a jeste državna, utoliko što svetovna vlast traži usluge od Nečastivog, njegovih izaslanika, ne bi li sprečila prijem suseda u Unesko. I samo misli, a možda i ne misli, da je to već odavno masno platila. Ta crkvotina ruga se civilizacijskim namerama, inauguriše mračnjaštvo u državne pore, prerasta obredno iživljavanje, bestijalno pljačkajući građane ozbiljno napadnute države i njenih ugroženih institucija.

Crkva pravoslavna, evropski plaćena, nariče nad sudbinom srpskog naroda i dubinom ponora u koji ga je gurnula, sanja Z-4 teritorije koje su, uz pomoć Beograda, zaposeli krajiški pobunjenici; sanja povratak poremećenih senatora u Krajinu (nije loša ideja) nove mape, vojevanja, oružje, vozove mimo šina i zapovednike bez mozga. Sanja blagosiljanje državnih bandi, opela i parastose.

„Mnoge majke, koje nisu želele da imaju više od jednog deteta, danas čupaju kose i gorko ridaju nad izgubljenim sinovima, u ovim ratnim sukobima, proklinjući često Boga i ljude, ali pri tom zaboravljajući da optuže sebe što nisu rodile još dece da im ostanu kao uteha.” (Patrijarh Pavle, u božićnoj poslanici SPC, januar 1995.)

Možda zla ne bi bilo “u mnogo manjoj meri”.

Source: e-novine.com – Patrijarh i Vulin – mrtva trka

This entry was posted in Politics. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s